Nieuwlandstraat 33 => 013-5456021

Maarten Koehorst's Record Store

Sounds Like(s) Best Kept Secret – Open brief aan Radiohead

Sorry, Thom en kornuiten. Mijn excuses. Gisteren heb ik misschien wel de mooiste show van het jaar volledig gemist. Ruim twee uur lang speelden jullie je beste kleine liedjes, muziek die ik toch gaarne op mijn koptelefoon luister, die spannende, gelaagde liederen vol stilte. En jullie kregen er een festivalweide mee stil, lieten de stof wolken van het strand traag neerdwarrelen omdat een massa in stilte en bewondering de gewaagde rust en stilte beluisterde, ervoer. Niet bewegend, voeten ferm in gegraven in het zand in uiterste beleving stonden de duizenden voor mijn neus, opgezogen in de spaarzame tonen die jullie ze gaven. Maar ik heb het gemist. Ik stond achteraan op die enorme zandbak, daar waar het geluid net te zacht was om de volledige rijkheid aan details vrij te geven, daar waar het geluid soms werd overstemd door de belerende “ssssshhhhssssss”, of anders wat weg viel tegen geklets waar tegen de belerende “ssssshhhhssssss” was gericht. Veel kwam dus niet binnen. Bij mij niet, althans, al wierp ik toch zeker twee keer mijn beide armen de lucht in en mijn hoofd met gesloten ogen in de nek en dit alles zonder bier over mij zelf of anderen te werpen. Dat waren mooie momenten. En ik had vast meer van die mooie momenten gehad als ik verder naar voren was gelopen. Dichterbij was komen staan. Maar ik kon het niet meer. De koek was op.

Laat me duidelijk zijn, lief Radiohead; het lag niet aan jullie. Ik hoorde best dat het geluid goed gemixt was, dat de spanning zo fragile was, dat dat alleen al een extra dimensie aan spanning over de hele set gaf, “zou dit het houden?”. Het hield het, dus nee; het lag niet aan jullie. Het lag aan mij. Of eerlijker, het lag aan Best Kept Secret. Na een dag die begon met de louterende Gospel Black Metal van Zeal & Ardor en daarna liep langs de Britse pub ellende van Arab Strap, het rauwe americana wave country rock escapisme van Strand Of Oaks, rug tegen rug geprogrammeerd om net voor jullie af te toppen met de emorockpracht van American Football was ik volledig verzadigd.

Maar ik denk dat jullie dat wel begrijpen. Ik bedoel, als je die perfecte live-uitvoering van New Birds door Arab Strap ook hebt gehoord, dan snap je dat je daarna niet per se nog meer hoeft te horen. Of die intense uitvoering van JM door Strand Of Oaks, hebben jullie die gehoord? Kippenvel, elke keer als de band dat nummer speelt. Ik ging weer kapot, haren los, bril af, armen de lucht in en brulde van uit het onderste van mijn longen mee “I’ve got your sweet tunes to play, your sweet tunes to play”…. En dan vergeet ik jullie nog te vertellen dat ik daarvoor al helemaal lam was geslagen door die gospel black metal. Man, wat was dat intens, prachtig en direct! Die net gegoten betonvloer bij tent 5 moet na die show van Zeal & Ardor scheuren hebben gekregen, zo hard en diep als de blastbeats en grommende gitaren uit de boxen rolden. “The devil is kind, The devil is fine” zingt nu nog door in mijn oren. Net als de openingszin van “My Instincts Are The Enemy” door American Football, uren later in dezelfde tent. Daar stond toen al bijna niemand meer, ook omdat veel bezoekers toen al op zoek waren gegaan naar een gunstige plek om jullie te zien. En terecht, zeker als de voornaamste reden voor komst naar Best Kept Secret jullie optreden was, dan kan ik niemand kwalijk nemen dat zij niet met mij naar American Football stonden te kijken.

Maar die vier bovenstaande bands waren voor mij de reden om deze zondag uit bed te komen, op mijn fiets te stappen en een tweede blaar over mijn eerste blaar van podium naar podium te rennen. En die hadden mij gegeven waar ik naar smachtte toen ik hun naam op het schema aankruiste; loutering, euforie, pijn, liefde, verloren liefde, tranen en een brede glimlach. Zeal & Ardor was al door merg en been gegaan. Arab Strap had mij al verblijdt met de treurnis van het alledaags Britse pub leven, Strand Of Oaks eerde mijn verloren vriend. Dus toen jullie het eerste nummer inzetten, met een ultiem schone stilte die daarna twee uur voort golfde, toen was ik op. Helemaal op. Of vol. Niet alleen van de zondag, maar van drie dagen rennen, stof happen, vergeten te eten omdat ik dan een band zou missen, vuisten pompen bij Cloud Nothings, de volgende band toch missen en dansen op techno van Laurel Halo en Vatican Shadow, diep in de zaterdagnacht. Er kon niets meer bij. Dus heb ik het gemist, volledig gemist. Ik stond er bij en ik keek er naar. En daarvoor mijn excuses. Mijn welgemeende excuses.

 

Gr. Tjeerd

 

Advertenties

Over Cirt

Ik schrijf over muziek en aanverwante zaken voor verschillende media, zoals NU.nl en Gonzo (Circus).

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: