Nieuwlandstraat 33 => 013-5456021

Maarten Koehorst's Record Store

Sounds Like(s) Incubate – Decemberbate, 2016

Dansen onder een donderwolk. Kort omschreven voelden de afgelopen twee dagen van de december editie van Incubate zo. Tien en elf december werd Tilburg weer overspoeld met een gevarieerd en spannend programma waar iedereen zijn of haar eigen kersen uit kon pikken en van hoogtepunt tot hoogtepunt kon worden gerold. Maar onder de naar Tilburg uitgewaaide cultuuravonturiers zoemde het gevoel dat dit wel eens de laatste keer kon zijn. Een gevoel dat laat op de zondag werd bevestigd door het persbericht van Incubate zelf. Ondanks dat de doelen van 2016 met Incubate in haar nieuwe jas ruimschoots lijken te zijn gehaald, is de toekomst van het festival onzeker. Kort door de bocht een gevolg van veranderend cultuurbeleid en daarmee het wegvallen van een grootgedeelte van de subsidies.

Die kennis mocht de sfeer echter niet drukken. Er was hooi, er waren strips en er waren bands, en daar wierp het publiek, al dan niet beperkt door allergieën, zich dit weekend in. Want zelfs onder donderwolken is Incubate een ervaring. Op zaterdag begon dat al vroeg, met in Cul de Sac het Amsterdamse trio (wij zijn) Kanipchen-Fit (uit Amsterdam-oost). Ruig, energiek en politiek geladen poëtische noise blues, die in het gitaargeluid – niet verrassend – het geluid van Solbakken door laat echoën. Sneller en feller dan op plaat, trapt het trio het festival meteen op niveau af, een lat leggende voor al dat dan nog moet volgen. The Avonden bevestigt nauwelijks een uur later in de zelfde kuil, dat de lat daar ook wel zal blijven liggen. Tappend uit een totaal ander vat, pakt Marc van der Holst de kleine zaal volledig in met zijn poëtische Nederlandse teksten over muziek die doet denken aan Smog. Solo was de introverte singersongwriter altijd al een genot, maar nu hij zich omringd heeft met een ervaren band – met onder andere de zangeres van Spilt Milk en de (meest swingende indierock) drumster (van Nederland) van Space Siren in de gelederen – komen zijn nummers nog sterker uit de verf. De avond is nauwelijks gestart en de sfeer zit er al in. En dan moet Clipping. nog komen.

 

Het geluid van de hiphop van de toekomst (ik weet niets van hiphop, dat is geen hiphop) als het aan mij ligt. Bij momenten is het alsof je staat te luisteren naar een combinatie van Merzbow en virtuoos spokenword. Beats en elektronica die je volop in de onderbuik raken waar de frontman met het charisma van Zack de la Rocha zijn geladen en analytische teksten over heen blaast. “Let me tell you a story”, vraagt hij 013, en de goed gevulde Jupiler zaal hangt aan zijn lippen, terwijl hij zich tussen het publiek begeeft. Iets wat de zangeres van Cocaine Piss een paar uur later in V39 ook doet, al hangt zij daar bij eerder zelf aan de lippen van het zwetende en zwalkende publiek. Het tot de nok toe gevulde kelderzaaltje van de het jongerencentrum gaat namelijk helemaal op in de rauwe mix van punk, hardcore en metalriffs. Daisy Chainsaw schiet door het hoofd, maar het is geen eerlijke vergelijking. Bij die band was alles en iedereen “gek”, bij Cocaine Piss beperkt zich dat tot de intense zangers, die haar hele ziel en zaligheid in haar stembanden legt en dat met liefde en plezier recht in je gezicht komt uitbrullen.

Dit zijn de acts waarvoor je naar Incubate komt. De verrassingen die je uiteindelijk in je plasticzak laadt om thuis weer onder de naald te leggen. Niet dat MNHM (voorheen Mannheim) net daarvoor in Paradox niet verrassend waren. Maar dat was meer omdat de band in het afgelopen jaren zo enorm is gegroeid, niet omdat niet bekend was te verwachten. Cocaine Piss overrompelde, WIFE deed dat bij momenten en aan het eind van mijn avond deed SUM (met leden van PWOG) dat in Paradox.

 

Het was de eerste dag van twee dagen. En als ik heel eerlijk ben, overtrof niets op zondag de euforie van de dag ervoor. Sven Agaath in Cul de Sac was fijn Pavementesque rommelig aan het begin van de dag, Boris sloot de dag goed met een soms wat rommelige, maar nog altijd overrompelende uitvoering van Pink. Maar dat was allemaal verwacht. Net als dat Dead Neanderthals je weer de botten uit je broek zou spelen. Of nee, dat is niet waar. Ook de zondag had haar verrassingen. R. de Selby in De Nacht, binnen gelopen omdat ik een show in De Nacht wilde zien. Zittend aan de bar waar des nachts dames aan palen rondzwieren, werd ik door deze Nederlandse gitarist verrast. Prachtig fingerpicking werk in combinatie met goed effectenwerk, waardoor een droomveld van psychedelische folk drones werd opgebouwd. Ik moest aan Six Organs Of Admittance denken (Jij weet niets van Six Organs Of Admittance! Dat is geen Six Organs Of Admittance!), maar moest vooral veel wegdromen. En ook Orson Hentschel in Paradox greep mij volledige bij de kloten. Vervelend was alleen wel dat de Duitsers een half uur te laat waren begonnen en ik echt perse naar Boris wilde. Anders had dit vast op een goede plek tussen mijn hoogtepunten gestaan, nu blijft het bij een ongemakkelijk onderbroken trip van ram harde én dansbare noise. In ieder geval wel een van mijn ontdekkingen bij deze laatste Incubate.

Laatste Incubate.

Laat het niet waar zijn.

Kan Tilburg zonder Incubate? Het eerlijke antwoord daarop is ja. Tilburg kan niet zonder Tilburgers. Dertien jaar terug ontstond Incubate als ZXZW uit de haarvaten van deze stad. Er was een vraag en vijf gedreven jongemannen besloten gezamenlijk in de vraag te voorzien. Een festival dat over de jaren heen uitgroeide tot het mooiste festival van Nederland. Een festival waar ik niet zonder wil. Maar wie goed naar Tilburg kijkt, ziet dat de haarvaten nog lang niet verstopt zitten en er ondertussen weer nieuwe enthousiaste jongemannen zijn die al weer eigen initiatieven aan het opzetten zijn. Zo werkt Tilburg. Zo werkt Tilburg al jaren. Wie herinnert zich Stationstreet nog? Het festival dat begin jaren 1990 door scholieren werd opgezet met als doel een jaarlijks terugkerend podium voor lokale (de eigen) bands te organiseren. Vijf, zes jaar vervulde het die functie, maar de vraag verdween, want de podia in Tilburg ging zich meer focussen op lokaal en de scholieren werden studenten in andere steden. De vraag verdween, een andere vraag kwam en een nieuw festival, ontstaan uit het broek waar op Tilburg drijft, kwam. Tilburg is dus niet verloren als dit de laatste was.

 

Maar toch,

 

De laatste Incubate,

Laat het niet waar zijn.

Laten we hopen op lentebuien.

Clipping. @ Incubate

Clipping. @ Incubate

Advertenties

Over Cirt

Ik schrijf over muziek en aanverwante zaken voor verschillende media, zoals NU.nl en Gonzo (Circus).

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Informatie

Dit bericht was geplaatst op 12 december 2016 door in Incubate, tjeerd van erve, tjeerd van erve schrijft... en getagd als , .
%d bloggers liken dit: