Nieuwlandstraat 33 => 013-5456021

Maarten Koehorst's Record Store

Sounds Like(S) Best Kept Secret – Dag 3: Van Dik Hout Zaagt Men Kippenvel

“Ik krijg nou al kippenvel.”, Maarten en ik worstelen ons nog een baan door de houtsnippers op het pad richting Five, wanneer Maarten deze woorden uitspreekt. Israel Nash is net begonnen en hij gooit er juist een van zijn Neil Youngesque uithalen uit, een goede motivatie om onze pas te versnellen. Want, inderdaad, de rauwe americana die uit de tent schalt is er een voor kippenvel. Qua geluid valt de band rond de zwaar bebaarde Amerikaan het best te beschrijven als een mix tussen Neil Young en The Jayhawks: melodieus en snijdend ruig binnen dezelfde akkoorden wisseling. Drie kwartier snijdt zijn stem door merg en been, en hakt de solo gitaar als een volleerd Roy Buchanan in op het hart. Een heerlijke combinatie van goede nummers en vlammend gedreven musici: alt. country in topvorm.

Er staat meer alt. country op het programma van de laatste dag van Best Kept Secret, Band Of Horses is na Israel Nash de volgende op het menu. Gepolijster dan Israel Nash is deze band toch ook van het soort “van dik hout zaagt men paarden”. Na enkele jaren zelf niet meer naar Namd Of Horses te hebben geluisterd, klinkt de band op het grootste podium mij nu vooral als een ideale mix tussen Centro-Matic en Snow Patrol, met een vleugje The Band. Wellicht geen kippenvel tot op de bovenbenen, zoals Maarten ervoer bij Nash, maar wel een americana versie waar bij het prettige is de armen in lucht te werpen. Of een paard. Want ook paarden kunnen crowdsurfen. Althans zo leren we bij Band Of Horses, waar het publiek op een gegeven moment een plastic paard boven de hoofden tilt.

Na wat foute afslagen richting Ezra Furham en Two Door Cinema Club, sta ik dan later toch buiten tent Two. Binnen staat daar Wilco te spelen, de derde band die de wortels in de country heeft gegraven. Ik sta buiten omdat binnen niet echt meer een optie is. Het is dan ook een van de grotere namen op de poster van Best Kept Secret dit jaar. Zelf vind ik Wilco op plaat soms wel iets te gezapig, maar live weet de band een goede balans te houden tussen de ingetogen country en fellere uithalen. Van buiten de tent kan ik echter niet spreken van een echte ervaring, waardoor ik kort voor het einde dan ook maar besluit om vast richting Five te lopen. Daar staat na Wilco Fat White Family en hoewel ik verwacht dat de meeste mensen voor Jamie XX zullen kiezen, wil ik niet achteraan moeten sluiten als de band al begonnen is. En de wandeling van Two naar Five is met de nieuwe podiumverdeling op Best Kept Secret een aardige tippel.

Dat is wel een klein minpuntje. Vooral omdat voor mij Two, Five en One dit jaar – in die volgorde – het meest aansprekend bezet zijn, wat betekent dat ik keer op keer van de ene naar de andere uithoek kan slenteren, wat zeker op de zaterdag met de nodige obstakels gepaard gaat. Obstakels die er uiteindelijk ook voorzorgen dat ik het gehele weekend niet in Three kom. Ergens vind ik het niet aansprekend om a) een koeienstal ogende tent in te lopen en b) mij daarvoor door minimaal tien rijen dik buiten de ingang van de koeienstal heen te moeten wurmen. Op twintig meter afstand kreeg ik daar al een vervelend beklemmend, wellicht claustrofobisch gevoel van. Het is de reden waarom ik Dazzled Sticks mis en Woodie Smalls slechts een paar flarden van hoor wanneer ik vol verbazing naar de massa mensen voor de poort kijken.

Maar gelukkig is Five een open tent, kun je van alle kant snel vooraan kunt komen en nog vrijwel leeg wanneer ik daar aankomen na mijn korte boswandeling van Wilco naar Fat White Family. Ondanks dat Oneohtrix Point Never een van de meest aansprekende namen op het feest in Hilvarenbeek is, moet ik rekening houden met een werkweek die op maandag weer vroeg begint. Fat White Family zal dus mijn punt achter de drie dagen muziek, muziek en muziek zijn. En een fijne punt. Fat White Family geeft zowaar een georganiseerde indruk, wat weliswaar ten koste gaat van de totale chaos, maar bijdraagt aan de sfeer en concertervaring in de tent. Een tent die al snel door alle rijen heen in beweging is op de georganiseerde chaos van deze punkjunken. Elke keer wanneer ik de band live zie, vraag ik mij af hoe lang het nog duurt voordat de band verplicht wordt opgesloten in ene afkickkliniek, maar deze keer lijkt de band haar zaken onder controle te hebben. Zij die bij Jamie XX stonden, hadden vast ook gelijk. Maar Fat White Family was voor mij de ideale afsluiter. Van mij mogen wel meer opgejaagde straatschoffies een gitaar omhangen of een orgel leren spelen, als dit het resultaat is. Zeker in de wetenschap dat ook ooit Iggy Pop zal ophouden met toeren, mogen er voor de festivals wel wat meer Fat White Families op staan om in ieder geval die Stooges gekheid er in te houden.

Over Cirt

Ik schrijf over muziek en aanverwante zaken voor verschillende media, zoals NU.nl en Gonzo (Circus).

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: