Nieuwlandstraat 33 => 013-5456021

Maarten Koehorst's Record Store

Sounds Like(S) Best Kept Secret – Dag 2: Het vriest en ik ben gelukkig


Soms kun je als twintiger goud in handen hebben zonder precies te weten wat er mee te doen. Dan hamer je, ram je en kneed je dat goud, maar het blijft goud. En goud is mooi, dus goud verkoopt. Maar als je dan dat goud een tijdje links laat liggen, andere paden bewandelt, groeit als ambachtsman en mens zonder de creativiteit te laten sterven, dan kun je op een later moment bij dat goud terugkeren en er de mooiste sieraden uit smeden. 
In een notendop is dat het verhaal van Dinosaur Jr.. Al in de jaren 1980 hadden J Mascis, Lou Barlow en Murph goud in handen, Dinosaur, You’re Living All Over Me en Bug worden inmiddels gezien als indierock klassiekers. Mascis en Barlow gingen daarna uiteen, en deden los van elkaar briljante dingen, maar in 2007 bleek met Beyond dat dit alles enkel oefening was richting de hoge kunst van edelsmederij. Beyond, Farm, I Bet On The Sky en over een dikke maand Give A Glimpse Of What Yer Not liggen stuk voor stuk in het verlengde van die eerste jaren, maar overtreffen ook elk de eerste platen in geluid, samenhang, balans én impact. Dinosaur Jr. doet als reünie band (mogen we daar na 9 jaar nog over spreken) niets nieuws, maar het doet het gewoon beter. 
En live is het de laatste jaren ook iedere keer weer een genot om het trio te zien spelen. Zelfs als J Mascis grieperig op een stoel in een gezakt zit te spelen, geeft Dinosaur Jr. nog sonische billenkoek aan menig tiener- en twintigersbandje dat zichzelf als indierock met scheurende gitaren omschrijft. Kortom, ondanks een zieke J Mascis en mijn tijdelijke uitzicht op de buik van een overijverige beveiligingsmedewerker, ontpopt het optreden van Dinosaur Jr. zich na een rommelige eerste 15 minuten tot een energieke en overtuigende show met een ideale festival setlist vol klassiekers afgewisseld met even sterk en aanstekelijk nieuw materiaal. Heeft de band wel eens beter gespeeld? Zeker! Maar dat het zelfs met de mik vol medicatie menig band wegspeelt, zegt iets over de kwaliteit van band en liedjes in combinatie met drie decennia ervaring.
Sterker; na Dinosaur Jr. kan ik enkel nog glimlachen, ben ik bijna vergeten dat Sleaford Mods mij met de kaal geslagen maatschappijkritische Gilles de la Tourette elektropostpunk zeer vrolijk had gestemd en vliegt Air haast vluchtig aan mij voorbij. Nog sterker; als Low niet nog moest spelen, was ik vroegtijdig op mijn fiets gestapt en thuis op de bank een Britse detective gaan kijken. Festivals zijn leuk, Best Kept Secret is te gek, maar er zit een grens aan muziekbeleving. 
Air, Destroyer, Bob Moses; ik beleef het allemaal op afstandje en concludeer dat het aardig is, aardig goed zelfs. Dat gebeurt echter allemaal in afwachting van Low, een band – zo begrijp ik menigmaal – waarbij het kan vriezen of dooien. Nu regent het wanneer het trio aftrapt in tent Five, een moment waarop velen voor Editors op One hebben gekozen. Maar ik en mijn kippenvel zijn blij dat ik bij Low sta. Tijdens Landslide zweer ik dat ik zowaar tranen over de wangen van mijn buurman zie rollen, zo traag tergend snijdt Low door merg en been. Ik sluit mijn ogen, werp de armen in de lucht en verbreed mijn glimlach – blij dat ik ben gebleven – tot een pijnlijk formaat. Het vriest en ik ben gelukkig. 

Over Cirt

Ik schrijf over muziek en aanverwante zaken voor verschillende media, zoals NU.nl en Gonzo (Circus).

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: