Nieuwlandstraat 33 => 013-5456021

Maarten Koehorst's Record Store

Sounds Like(S) Best Kept Secret – De Donkere Boswandeling of Zonnig Dartelen Langs Het Strand, Zondag

Rats On Rafts

Rats On Rafts

Bij thuiskomst zie ik de zanger van Future Islands over een hek klimmen om bij de backstage te komen, zo kun je ook een set afsluiten. Was hij echter wijs geweest, dan was hij vijftien minuten eerder al het podium afgerend en in plaats van links af snel rechts af gerend om in tent vijf nog even snel het einde van Rats On Rafts mee te pikken. Dan had hij nog even kunnen genieten van de beste live band van Nederland op dit moment die met Tape Hiss ook nog eens een van de meest indringende postpunk releases van de afgelopen jaren op zak heeft.

Want dit kwartet stond dus parallel geprogrammeerd aan Future Islands, waardoor ik de theatrale synthwave geheel heb gemist en iedereen bij podium het beste optreden van de zondag. De Rotterdammers denderen haast strakker dan op plaat als een pulserende dansmachine door de tent. Fel klepperende gitaren rammen je in een repetitieve mantra tegen de oren en zetten de benen – ondanks de spierpijn van de lange fiets- en wandeltocht naar het terrein – schokkende beweging. Op de bühne zie ik vier mensen waar ik volledig in geloof omdat zij in alles tonen dat zij er zelf volledig in geloven en staan achter wat ze doen. Én die met wat ze doen, duidelijk en uitgesproken een eigen weg bewandelen. Dit is de overgave, intensiteit en mentaliteit die bands groot maakt, zeker als die bands dan ook nog zo creatief én creatief vrij zijn. Spanning op de het kleine podium, eindigend in een totaal onconventionele jam waarmee de band nogmaals toont wars te zijn van verwachtingen. Dit is wat Rats On Rafts wil, dus dit is wat ze doen. En laten we wel wezen, zo’n klepperend hi-hat door de delay is heerlijk.

Mijn derde dag Best Kept Secret begon met een poging tot uitleg wat indierock nu was; rammelende popliedjes met een rafelrand en een jengelend gitaartje. Melodieuze baslijntjes zijn ook vaak aanwezig en een beetje vals zingen mag. Maarten knikte bij mijn uitleg, en de vrager leek tevreden met mijn antwoord. Beter echter had ik haar naar Waxahatchee gestuurd met de mededeling ” laat je oren werken”. De band rond de Amerikaanse liedjessmidse Katie Crutchfield voldoet namelijk helemaal aan die omschrijving. Rammelende lofi liedjes met kleine uitstapjes naar folk, maar vooral veel kwetsbaar open rock; overtuigend ontredderd staat de dame op het podium, terwijl ze in gruizige coating haar zielenroersels met ons deelt.

Vanaf Waxahatchee is het een jojo route door de bossen, van podium 2 naar 5 en door naar 3 en dan vaak op-en-neer van 5 naar 3 of omgekeerd. Podium 1 – of Stage One, zoals het officieel heet – biedt niet de grootste verrassingen of valt samen met net iets meer aansprekende acts in het diepere woud. Dus wordt het Alvvays met de dromerige en zonnige indiepop na Waxahatchee. Niet spetterend, maar zeker vermakelijk zo op de vroege namiddag. Spijtig genoeg zit de tweede stem er af en toe net een beetje naast, iets wat deze tak van dromerige indiepop eigenlijk net niet kan hebben, maar het maakt de show er niet per se slechter op. Dit vooral omdat de tweede gitarist dit compenseert met een zeker rauw randje in zijn korte uitbarstingen. Het geeft net dat beetje zuur aan het zoet waardoor je toch blijft hang, al trek ik nog in het laatste nummer vast richting Black Mountain.

Psychrock zoals je psychrock wil hebben, traag opbouwend en onderhuids brandend. Ik had graag de hele show gezien, maar Kate Tempest staat op 3. Na een half uur loop ik dan ook opnieuw langs de Pisstronkjes en schommelbanken waar ik voortdurend mensen luid lachend vanaf zie donderen. Ik probeer de bankjes echter niet, want ik wil bands zien. En zo sta ik na een paar ferme stappen geheel achteraan bij Kate Tempest, genietend van een stevige partij wrijvende hiphop. Grime heet het genre geloof ik, ik ben geen groot hiphop-kenner, maar vooral belangrijk is het dat het goed onder de huid kruipt. Geen grote macho-show, zoals een dag eerder bij A$AP Rocky, maar intiem schurende hiphop met de ziel op de tong. Geen slechte keuze om even weg te lopen bij Black Mountain, al had ik beide shows graag in het geheel gezien.

En zo blijf ik wandelen. Naar Rats On Rafts, naar de Sounds stand voor een hapje eten – sorry Typhoon, je schoot er bij in – en dan snel terug voor Ariel Pink met zijn swingende rariteiten kabinet. Frank Zappa, Supersister en de jaren 1980 in een grote wasmachine gewassen op standje 40 graden absurd. De show voelt een beetje gemaakt, maar het werkt goed en doet mij vergeten dat ik ook nog graag een stukje Royal Blood wilde meepikken. Daar krijg ik uiteindelijk alleen van mee dat het veld leeg loopt richting Stage 2 terwijl er nog een brommend geluid van de bühne rolt.

Eigenlijk is Best Kept Secret makkelijk in twee opties te beschrijven. Of je kiest de makkelijke strandwandeling of je zoekt het duister, avontuur, ongemak en spanning in ferme passen door het woud. U begrijpt dat ik veelal de schaduwkant van het donkere bos heb verkozen, want daar lag toch de meeste verrassing. Hoewel, verrassing: dat Reigning Sound tot de hoge adel van het gruizige liedje hoort, is voor een beetje muziekliefhebber geen nieuws. Gruizige liedjes waarvan Greg Oblivian (ja, van The Oblivians) er het liefst zoveel en zolang mogelijk speelt. Daar waar Royal Blood voortijds stopte, begon Reigning Sound als enige artiest dit weekend gewoon bijna 5 minuten te vroeg en, zo lees ik later op twitter, wordt hij na bijna 70 minuten van zijn drie kwartier te hebben gespeeld vriendelijk verzocht het podium te verlaten. Ik heb dan de gitaar-grootmeester van garagerock en verslavende pophooks al achter mij gelaten, want ik wil mijn weekend afsluiten met de jagende en opzwepende indietronic van Dan Deacon.

Een volksmenner met een trucje, maar wel een trucje dat keer op keer werkt. Opzwepende beats, een drummer op Duracell batterijen en Dan Deacon zelf als wild springende beer achter zijn eigen electronica. Dat zijn electronica het halverwege de show er even schoon genoeg van heeft, lijkt hem niet te deren; even de computer rebooten en ondertussen het publiek voorbereiden op het participatie gedeelte. Hij doet het vast elke avond zo, maar het is de ontlading die een wild kolkende meute klaarblijkelijk nodig heeft, daar de hele tent – ondanks dat Driehoekje op het hoofdpodium afsluit, staat de tent half tot driekwart vol – mee gaat. Alt-J staat vast een fijne show te geven op het hoofdpodium, maar Dan Deacon geeft mij de nodige energie om na zijn optreden naar huis te fietsen. Het zit erop. Nog een biertje bij de Sounds stand en wat knuffels als afsluiting van een goed weekend en dan naar huis. Wel in de hoop dat de Beekse Bergen volgend jaar nog wat meer op het Sprookjesbos zal lijken, want nog iets meer spanning, rafelrand en avontuur in het donkere woud tussen de schommels en de pisstronkjes mag nog wel. Struin ik weer drie dagen de bosroute, die ik enkel afkom omdat Rats On Rafts op het strand de constante golf in het meer speelt; want als die band zo blijft doorgroeien, horen ze daar binnen twee jaar thuis.

Over Cirt

Ik schrijf over muziek en aanverwante zaken voor verschillende media, zoals NU.nl en Gonzo (Circus).

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: