Nieuwlandstraat 33 => 013-5456021

Maarten Koehorst's Record Store

Sounds Like(S) Best Kept Secret – Tranen, Ride en Selfies, zaterdag

ShoegazeTerwijl Noel Gallagher weg sterft in feedback, werp ik een blik naar rechts; een jongedame staat breed glimlachend de tranen uit haar ogen te wrijven. Geraakt. Een concert midden in haar roos, want dat doet muziek met je. Dan doet het er verder niet toe hoe ik over de gebroeders Gallagher denk, samen of alleen: zo goed was het. De afsluiter van de zaterdag is door de wol geverfd genoeg om zijn set op automatische piloot van hoogtepunt tot hoger punt en ultiem hoogtepunt te vliegen, en dan breken mensen. Want dat doet muziek met je.

Pieken die allemaal in het Oasis verleden liggen, met daar tussen de nieuwe – duidelijk onbekende – nummers. Allemaal foutloos, wellicht mechanisch, uitgevoerd. En dat dan afsluiten met Don’t Look Back In Anger, dat maakt het een memorabele avond. Althans, voor de jongedame die rechts van mij breed glimlachend haar tranen staat weg te vegen.

Mijn zaterdag begon met dames – en een heer – die hun emoties op een andere wijze uiten; Mourn, uit Barcelona. Een vreemde ervaring, daar ik sterk de indruk kreeg dat de enige tieners in de zaal op de bühne stonden. De rest van de tent was gevuld met dertig-plussers, en een enkeling daaronder onder, die met zijn allen stonden te kijken naar een kwartet dat op gedreven wijze de indierock van eind jaren 1990 nieuw leven in blies. Goed, het rammelt nog een beetje; de jongedames op gitaar en zang weten nog niet precies wat ze met zo’n grote tent aanmoeten, maar ze houden wél de kracht en energie van hun indiepunkrammelrock debuut vast.

John Coffey weet wel wat te doen met een afgeladen tent. Dat heb ik al eens eerder gezien en zal op Best Kept Secret niet anders zijn geweest. Ik koos er echter voor om passerend publiek te gaan bekijken, terwijl ik mijn vrijdag verhaal af schreef, om daarna Fickle Friends te gaan kijken. Zonnige dansbare synth-indiepop met hier en daar een dromerig hoekje. Fijn, maar weinig memorabele houvast, vrijwel hetzelfde idee als dat ik aansluitend bij Temples heb. De psychedelische Britpop zit netjes in elkaar en wordt met genoeg overtuiging gespeeld met te blijven kijken. Maar het is ook niet indrukwekkend genoeg om volledig in op te gaan. De mensen om mij heen kletsen, klappen, dansen een paar stapjes en kletsen weer verder.

Zelf zie ik dan liever Cheatahs. Ook niet origineel, Sloan, My Bloody Valentine en Ride komen voortdurend om de hoek piepen, maar er komt zoveel meer energie van het podium dan bij Temples. En zelfs al wordt de band in op den duur wat langdradig, het wordt nooit zo dat je snel door andere zaken raakt afgeleid.

Ondanks de laatste van Death Cab For Cutie had ik best zin in dit optreden; een goede selectie uit het oude werk afgewisseld met wat nieuwe nummers zou ik wel overleven. En daar leek het in begin ook op. Death Cab For Cutie begon enthousiast en met overgave met een paar oudjes. Een enthousiasme dat aansloeg, bij mij en bij de mensen om mij heen. Een enthousiasme waardoor ik de eerste paar nieuwe nummers voor lief neem, maar al snel bekruipt me het ongemakkelijk dat Death Cab For Cutie niets meer te vertellen heeft. En als je niets nieuws meer te vertellen hebt, dan hoef je na een lange hiatus ook niet weer terug te komen om niets te vertellen. Mijn enthousiasme bekoelt. Tijd om wat te gaan eten, zodat ik met gevulde maag Föllakzoid in kan duiken.

Ook niets nieuws onder de zon, maar dat neemt niet weg dat 10 minuten wachten op een climax die niet komt lekker blijft. De Chilenen zijn daar ster in, krautrock in zijn beste vorm. Ook op het podium, waar voornamelijk nummers van de laatste langspeler, III, voorbijkomen. Een heerlijk album en live nog meer betoverend. Een mooie opmaat naar Ride, waar ik de sprankel die ik op vrijdag bij The Jesus And Mary Chain nu wel voel. Poppy shoegaze met felle erupties, of zoals ik het aan een van mijn matties beschreef, alsof je Posies door een shoegaze noiseblender met My Bloody Valentine haalt. Een heerlijke ervaring, hoewel het ook nooit verzengend wordt én ik midden in een noise eruptie lastig wordt gevallen met de vraag of ik even foto wil maken. Nou, nee…

Ride was dus geen teleurstelling, wat niet weg dat er geen teleurstellingen waren. Zo zag ik alleen de laatste drie minuten van Hookworms, waarmee ik meteen wist dat ik van de hoogtepunten van de dag had gemist. Maar die gaan in september in herhaling tijdens Incubate, en dan sta ik vooraan. Misschien ook wel met een grote glimlach en een traan. Maar dan heb ik liever niet dat je toevallig even naar rechts kijkt.

Over Cirt

Ik schrijf over muziek en aanverwante zaken voor verschillende media, zoals NU.nl en Gonzo (Circus).

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Informatie

Dit bericht was geplaatst op 21 juni 2015 door in best kept secret, Sounds Like(s) Best Kept Secret en getagd als .
%d bloggers op de volgende wijze: