Nieuwlandstraat 33 => 013-5456021

Maarten Koehorst's Record Store

Sounds Like(S) Best Kept Secret – Afscheid, Ode en Loutering, vrijdag

BKS Dag 1 De eerste festival dag van Best Kept Secret beginnen met een begrafenis is geen goed beginnen. Het is echter wel mijn begin, en een begin dat elk moment van die eerste dag zal kleuren. Een zoektocht naar loutering, en die vind ik al snel bij Strand Of Oaks. Vergeleken met de vorige tour is de band rond Timothy Showalter lichtelijk gewijzigd, wat het geluid ten goede komt. De extra gitarist naast geboren entertainer Showalter maakt het geheel meer solide, zeker in combinatie met de indrukwekkende ritme sectie. Maar dat maakt uiteindelijk niet de show, dat is de rauwe emotie uit elk nummer over het veld stroomt. Ingepakt in een mix van Bruce Springsteen, U2, Neil Young en wave invloeden, laat Strand Of Oaks het achterste van de tong zien en zien we midden op het podium een man staan die vol overgave staat achter elke toon die hij speelt. Nou ja, eigenlijk zie ik weinig. Vrijwel de gehele show sta ik met de ogen gesloten terwijl de liefde van Strand Of Oaks over me heen rolt. Heel even, in het midden van de set, raak ik dat gevoel kwijt. Maar tegen de tijd dat we bij de afsluiter JM aankomen, blaast de band mij opnieuw omver. Het is de mooiste ode aan Jason Molina die Jason Molina zich maar kon wensen, en ik zing met gesloten ogen – op de rand van tranen – elk woord mee. Strand Of Oaks heeft voor mij op dat moment de dag gemaakt, wat mij met een probleem confronteert; ik wil nu even gewoon niets anders horen, of zien. Maar ik ben op een festival, een plek waar ik kom om bands te horen en te zien.

Wat verdwaasd loop ik richting Stage 3 waar Daniel Norgren dan net begonnen is en ik hoor een man die mooie liedjes maakt. Hele mooie liedjes. Maar achter in de tent verwaait de muziek een beetje en mixt lichtelijk met het zachte geroezemoes van het publiek. Omdat ik geen zin heb om mij zelf naar voren te dringen, waar het publiek schouder aan schouder staat te kijken en daarmee hun magie te doorbreken, loop ik naar een paar nummers verder en zet Norgren op een lijst van artiesten die ik snel eens in een kleinere setting wil zien.

Circa Waves, Eagulls, Off! en Daniel Romano, ik krijg er niets van mee. The Tallest Man On Earth, ik zie hem – nu met band – zijn kalkoenbewegingen doen op twee grote schermen aan beide zijde van de bühne. Die band doet hem goed, zijn geluid wordt er veel voller van en hij weet daardoor ook makkelijk de gehele weide te bespelen. Zo intiem als de eerste optredens waren, wordt het natuurlijk nooit meer, maar bij flarden weet hij wel een vonkje over te slaan. Maar ik luister en kijk met half oor en oog, want de andere helft houdt de tijd in de gaten om bij The Jesus And Mary Chain niet buiten de tent te hoeven vallen.

Psychocandy integraal uitgevoerd. De Schotten doen dat vanavond perfect, zij het niet geheel in de juiste volgorde. Het is bijna of de cd wordt afgespeeld in een gelikte show met dito aankleding. Een plaat van 30 jaar oud die met elke toon nog krachtig klinkt, gespeeld door een band die als een van de invloedrijkste bands van haar generatie kan worden gerekend en hier ook toont waarom. Geen seconde klinkt gedateerd, geen moment verzwakt de band. En toch grijpt het mij voor geen seconde. Langzaam schuifel ik van helemaal voor naar achter én uiteindelijk uit de tent.

Aan de bar, wachten op Blanck Mass, met op de achtergrond The Libertines. Ik had ze niet gemist en mis ze ook nu niet. Het enige dat deze vrijdag nog moet, is Blanck Mass; hard en meedogenloos dood geramd worden door een elektronisch noisemuur. En ik krijg mijn gewenste massage en loutering. Met de MaartenMaarten aan mijn zij slaat de halve Fuck Buttons ons met gelaagde noise om de oren, steeds extremer, steeds feller lijkt het wel, totdat hij tegen het eind van de show met de meer dansbare nummers van Dumb Flesh tent 3 in een noise rave verandert. Ik stel mij zo voor dat veel mensen dit zullen ervaren als een stofzuiger op 110dB, maar en de MaartenMaarten worden er gelukkig van en werpen onze armen de lucht in.

Na een goed uur volledig te zijn gemangeld, staat er een glimlach op mijn gezicht die er niet meer af te slaan is. Een glimlach zo groot dat het pijn doet. Briljant is vast overdreven en gekleurd door de tussenstops die ik gedurende de hele dag bij de bar heb gemaakt, maar ik ben gelukkig. Intens gelukkig, zelfs wanneer later met een lekke band richting huis loop (in aardig en behulpzaam gezelschap, waarvoor dank) is er geen ruimte voor een donkere wolk.

Over Cirt

Ik schrijf over muziek en aanverwante zaken voor verschillende media, zoals NU.nl en Gonzo (Circus).

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Informatie

Dit bericht is geplaatst op 20 juni 2015 door in best kept secret, Sounds Like(s) Best Kept Secret, tjeerd van erve schrijft....
%d bloggers op de volgende wijze: