Nieuwlandstraat 33 => 013-5456021

Maarten Koehorst's Record Store

Sounds Like(s) A Place To Bury Strangers – Transfixiation

 

24a21943Eigenlijk heb ik Transfixiation al voor Gonzo (Circus) 126 beschreven, het blad dat begin maart weer op uw mat of op de balie bij Maarten te vinden is, maar toch ga ik mij hier nog een keer over deze plaat buigen.

Waarom? Dat kan ik het beste uitleggen aan de hand van een conversatie die ik gisteren met mijn vriendin had toen ik het vierde album van A Place To Bury Strangers voor de zoveelste keer over de boxen gooide. “Je bent nog al verliefd op deze plaat, is het niet?”, was haar reactie op de swingende bas die door de auto galmde. Mijn ogen op de weghoudend reageerde ik zonder inhouding met “Ja! Dit is misschien wel de beste noise rock plaat van de afgelopen 10 jaar!” en ik tikte het volume nog maar een beetje hoger. “Nou, nou… Is dat niet een beetje overdreven?”, bracht zij in, waarop ik mijn stelling meteen lichtelijk nuanceerde. “Nou het is in ieder geval een van de mooiere, zo niet de mooiste noise rock plaat die ik in de afgelopen 10 jaar heb gehoord.

Noise rock kan op den duur erg gaan vervelen. Natuurlijk een baklawaai over je heen laten rollen werkt altijd louterend, maar niet veel noise rock platen zet je op herhaling op. Veelal is dat erg vermoeiend, te veel eisend voor het gehoord. Anders is dat met Transfixiation. Op Worship werd al meer aan popstructuren gewerkt en werd lucht in de dichtgesmeerde geluidsmuur van het al prachtige Exploding Head toegelaten, maar op deze plaat weet het trio daar precies de vorm in te krijgen die daar klaarblijkelijk nog werd gezocht.

Los van de swingende en zeer pakkende nummers is de productie alleen al een zegen. Nog niet eerder klonk de band uit New York zo ruimtelijk en zat er zoveel diepte in het geluid, waardoor in al het lawaai alle partijen en effecten juist extra helder naar voren komen. Verwacht dus geen sonische muur waar je bij beluistering volop tegen oploopt, eerder is dit een muur waar je zo dicht op staat dat je elk korreltje zand in de bakstenen herkent. Hierdoor is het ook mogelijk om je meer op de swingende ritme sectie te richten. A Place To Bury Strangers heeft met Transfiiation een volledig dansbare plaat afgeleverd, met name dankzij de speelse melodieën in de baslijnen maar ook dankzij de lossere stijl van drummen van de nieuwe drummer. Zo bevattelijk, het lijkt net de griep zo snel je mee zit te wippen, tikken en dansen. De kunst is echter dat A Place To Bury Strangers deze combineert met de bekende noise erupties die het ooit tot de luidste band van New York maakte. Een heerlijke combinatie die puur verslavend werkt. Vooral ook omdat – niet in de auto, dat geef ik meteen toe – bij vrijwel elke keer luisteren er nieuwe dieptes in de nummers te horen zijn en de plaat blijft verrassen. Ook bij een ervaren noise rock luisteraar.

Over Cirt

Ik schrijf over muziek en aanverwante zaken voor verschillende media, zoals NU.nl en Gonzo (Circus).

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: