Nieuwlandstraat 33 => 013-5456021

Maarten Koehorst's Record Store

Sounds Like(s) Incubate – Het grote subjectieve Incubate verslag, dag 3

Lieve hemel! The Bangles! Op Incubate! Net op het moment dat je denkt dat het niet gekker kan, dan is er wel een band die de overtreffende trap weet te vinden. The Bangles, dus. Of beter de verloren dochters en zoon van deze jaren 1980 band, allen hun ziel verkocht aan vuiligheid, vieze gitaren, noise rock en een sporadische sludge doom metal riff. Overtuigend fel en vol van energie gooit dit trio The Little Devil door een riot grrrl/noise rock tornado, met als meest onverwachte hoogtepunt Eternal Flame, origineel van The Bangles. In een goede vier minuten wordt alle zoetsappige liefheid uit de jaren 1980 radio hit geramd en verandert de eeuwige vlam van de liefde waar de Amerikaanse popband van droomde in een beangstigende nachtmerrie.

Deathcrush* is niet lief. Deathcrush houdt van compromisloos kabaal. Het Noorse drietal neemt de posthardcore en riot grrrl invloeden om deze te mixen met elementen uit de popcultuur, hiphop zegt de omschrijving zelfs. Dat laatste hoor ik er maar heel vaagjes in, en dat vooral omdat ik het in het boekje heb gelezen. Mijn (beperkte) referentie kader stuurt mij meer richting bands als Babes In Toyland en Made Out Of Babies. Maar ook zonder referentie kader is Deathcrush indrukwekkend, energiek en heerlijk. Bijna drie kwartier lang geeft de band werkelijk alles, worden de longen met vol volume tegen de microfoon aan gekrijst en worden gitaar en bas (voortdurend van vrouw wisselend) tot het uiterste gedwongen.

Een uiterst contrast met The Besnard Lakes, de band die eerder op de avond in Paradox op de bühne stond. Onlangs ben ik zelf weer eens in de discografie van Early Day Miners gedoken. Een aller fijnst gezelschap dat plaat op plaat op de fijne lijn tussen postrock en Shoegaze balanceerde. Helaas in het verkeerde tijdvak, Shoegaze was nog niet bezig met de terugkeer in indie oren en postrock zocht zowel in lengte en volume steeds meer de extremen op terwijl Early Day Miners rustig, bezwerend en ingetogen bleef. Een geluid dat toen geen zoden aan de dijk zette, waarmee de band werd verbannen naar een voetnoot in de muziekgeschiedenis en misschien zelfs dat niet eens.

Reden voor deze opportunistische uitstap is tweezijdig. Ten eerste zou ik graag zien dat meer mensen, zeker met de huidige opleving van de dromerige shoegaze, in het werk van Early Day Miners duiken. Ten tweede is het de band waar ik met regelmaat aan moet denken tijdens het optreden van The Besnard Lakes. De Canadese band balanceert namelijk op precies de zelfde grens en levert drie kwartier een broeierige mix tussen shoegaze, postrock en indie rock. Broeierig, brandend, schroeiend, maar nooit wild ontvlammend neemt het vijftal Paradox zo mee op pad door een dromerige landschap. Lange gelaagde stukken, waarbij de details even zwaar tellen als de hard aanzwellende gitaren. The Besnard Lakes haakt niet in op de rudimentaire energie, maar wil een sfeer creëren waarin het mogelijk is om alle gedachtes te laten varen. Een intentie waar de band geheel in slaagt, hoewel het soms vreemd is dat de blazers die op (bijvoorbeeld) op Until In Excess, Imperceptible UFO zo mooi de accenten leggen hier nu uit een synthesizer komen. Maar ook dat went. Wat echter niet went, zijn de stoeltjes en de voeten op de rand van het podium.

Na Deathcrush is het kiezen: Gg:ull of Double Veterans. Ik besluit om wederom te breken met mijn intentie shows alleen van begin tot eind te bekijken en neem een hap uit beide gerechten. Te beginnen bij de Tilburgse doom metal band Gg:ull. Niet de eerste band met Tilburgse connecties die deze avond speelt, die eer was aan de black metal formatie Dodecahedron. Dat heb ik echter moeten laten schieten, in verband met andere verplichtingen. Ggu:ll laten schieten om naar bed toe te gaan (we naderen de gezette limiet van 12 uur wederom gestaag), dat is geen optie. Een kwartier zware riffs over me heen laten rollen en lang uitgerekt tonen langs mijn broekspijpen voelen trillen is onvermijdelijk. En toegegeven, het is ook niet direct een straf.

Het is echter niet de eerste keer dat ik het kwartet zie en het zal vast ook niet de laatste keer zijn, dus besluit ik dan toch nog even af te zakken naar Cul De Sac waar Double Veterans de avond staat af te sluiten. Springerige garage rock, een beetje gestoord, maar niet gestoord genoeg om bijzonder te zijn. Dansmuziek voor de jeugd, die in de kuil van de Cul dan ook vrolijk staat de hupsen. Maar de jeugd is mij reeds jaren terug gepasseerd en met een oppas die thuis op mij wacht, laat ik de nacht voor wat de nacht is. Op tijd naar bed is allang een leugen, maar een paar uur slapen doet me vast goed zo vlak voor het losbreken van de werkelijke Incubate tornado.

* bij een Noorse band denk je dan toch aan Black Metal met een wel hele evidente verwijzing naar genre grondleggers Mayhem. hoe fout kun je soms zitten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: