Nieuwlandstraat 33 => 013-5456021

Maarten Koehorst's Record Store

Sounds Like(s) The Common Linnets – Lords of Chaos

Daar stond ik dan, in mijn tas het titelloze debuut van The Common Linnets en Lords Of Chaos, hét standaardwerk over de opkomst van Black Metal. Ik was gekomen voor een biertje en een babbel, maar Maarten vond dat ik de eerste moest luisteren en de tweede moest lezen. Geen straf, ik geef het grif toe. Ondanks mijn aan nihil grenzende interesse in Black Metal stond Lords Of Chaos al enige tijd op de “te lezen lijst”, nu doen dus. En – eerlijk is eerlijk – ook bij mij is The Common Linnets er in geslaagd om mijn interesse te wekken met het optreden op het Eurovisie Songfestival. Al moet ik eerlijk bij toegeven dat in de stroom van nieuwe releases de langspeler van het duo zonder inmenging van Maarten waarschijnlijk niet aan bod was gekomen.

Inmiddels zijn we een week verder. Lords Of Chaos is bijna uit; het relaas van een ontsporende jeugd/subcultuur die in zijn isolement enkel nog kan radicaliseren en extremeren. Niet veel anders dan de heren en dames van de Rote Armee Fraktion in het Duitsland van de jaren ’70 (Mag deze vergelijking, Bas Von Benda-Beckmann?) of de Hofstadgroep in het afgelopen decennia in Nederland; jongeren met afwijkende ideeën die zich afkeren van de maatschappij en in kleine groep de eigen (verwrongen) idealen en dromen opfokken tot een geheel eigen werkelijkheid. Fascinerende lectuur. Maar ik zal daar hier niet verder over uitweiden. Lees het boek en word zelf gegrepen door de wijze waarop het geschreven is en vooral door de materie waar het op journalistiek sociologische wijze mee omgaat.

20140528-151518.jpg Het idee was namelijk om een recensie te schrijven over The Common Linnets van The Common Linnets. Toen ik tijdens de finale van het Eurovisie Songfestival ‘Calm After The Storm’ voor het eerst hoorde (ja, ik leef onder een steen. Vandaar ook dat ik voornamelijk schrijf over bands die ook onder die steen leven, niemand kent en bij optredens altijd genoeg ruimte in de zaal hebben om met gespreide armen te gaan staan), was ik blij verrast. Ik had weliswaar de presentatie van het nummer in De Wereld Draait Door gemist, voor de kritische taal van de aangeschoven “muziekkenners” die daar opvolgde was ik wel op tijd ingeschakeld.

Een kritiek die enkel groeide in aanloop naar het festival (iets met krukken op eten wanneer er werd gewonnen). Ondanks dat ik vrij snel leerde dat het nummer mede was geschreven door JB Meijers, ik de criticasters om hun eigen culturele erfenis of inhoud niet echt hoog heb zitten en me normaaal sowieso al weinig aantrek van andermans mening over een bandje, werd ik niet getriggerd om ‘Calm After The Storm’ op te zoeken. My bad, de combinatie Eurovisie Songfestival, Ilse de Lange en Waylon kon vanuit mijn bevooroordeelde (niets menselijks is mij vreemd) visie niet veel goeds opleveren. Goede muzikanten, sympathieke mensen ook, (althans, zo komen beiden op mij over) onderweg naar een leuk feestje van de gespeelde culturele eenheid. Maar niet mijn feestje, en niet in mijn muzikale interesse wereld.

Toch, verrek; die ene track die was wel verdomde goed (en goed uitgevoerd). Die is verdomde goed. Net als de rest van de plaat die daar opvolgt. Samen dertien nummers die qua thematiek niet veel variëren van de bekende gebroken harten, eenzame reiziger ver van haard, hart en huis en verloren liefdes uit Nashville thema’s, maar deze op pakkende wijze waar maakt. Natuurlijk, in bovengenoemd Nashville staat in elke kroeg wel een serveerster achter de balie met een vergelijkbare cd in de verkoop, dat echter neemt niet weg dat Ilse (mag ik Ilse zeggen? Ik heb het gevoel dat haar al heel mijn leven ken.) en Waylon daar de strijd mee aan zou kunnen gaan en het Nashville kroegcircuit met deze langspeler kunnen ontstijgen. Al is het alleen omdat de snikkende Ilse in haar stem zo goed aansluit bij de donker troostende stem van Willem, de ideale country mix van troost en verdriet in vocalen. Een passend potje en deksel is alleen niet genoeg, zonder goede liedjes valt zelfs een Gouden combinatie door de mand.

En dat is het hem juist. Zeker binnen het genre, de populaire, niet te zeggen commerciële, country, staat The Common Linnets vol met klappers. Er wordt daar voor leentjebuur gespeeld bij Fleetwood Mac, Carpenters, Tammy Wynette, Emmylou Harris, Johnny Cash* en nog een handvol aan andere grote namen (ik blijf elke luisterbeurt tevergeefs hopen dat JB Meijers ergens een beetje Big Star heeft verstopt…), maar nergens worden de invloeden zoetsappige of gemakkelijke kopieën. Tja, het lijkt soms ergens op. Maar ik denk niet dat The Common Linnets bewust een vergelijkbaar intro en ritme heeft aangehouden als Low in ‘Plastic Cup’, toeval en uiteraard wat ik er zelf in wil horen.**

Dan nog, waar het uiteindelijk om gaat is of je wordt geraakt. En ja, ( daar komt ie dan; het moment dat ik met dank aan Maarten Koehorst al mijn indie-credits in pakweg een zin verspeel. Gelukkig verstopt aan het eind van een veel te lang relaas over een langspeler en een boek, waardoor vrijwel niemand dit zal lezen) The Common Linnets weet mij bij momenten zelfs te raken. ‘Calm After The Storm’ is sowieso hét nummer dat het geheugen aan 2014 gaat hangen, en ook de andere twaalf kunnen de aankomende zomervakantie zo aan de zomerliefdes aan de Mediterrane worden gekoppeld; vier keer kussen, een dikke knuffel, whatsapp uitwisselen en elkaar daarna nooit meer zien, als je The Common Linnets opzet ben je weer terug in de anders armen. Perfect uitgevoerde country, zonder enige overdreven opsmuk.

Normaal heb ik dat liever iets rauwer; country in de smaken Palace Brothers, Souled American of de eerste platen van Ray LaMontagne, maar deze opgepoetste Nederlandse uitvoering kan ik toch stiekem best goed hebben. En bovendien biedt het in al haar gepolijste pop zoetheid precies het tegenwicht dat ik nodig heb bij het lezen over het ontvlambare Noorse kwaad van Varg Vikernes en Euronymous en houdt zo mijn week in balans.

* Voor de mensen die denken “dit heeft hij niet zelf bedacht”, ondanks mijn voortdurende propageren van moeilijke, luide en dissonante herrie rock, staat mijn platenkast voor minstens 1/10 vol met country, waar onder ook de klassiekers.

** Ik ben mij er van bewust dat er mensen zijn die Calm After The Storm een kopie van een nummer van The Police vinden. Dat kan. En er zijn overeenkomsten, ongeveer net zoveel als met ‘Plastic Cup’ van Low.

Over Cirt

Ik schrijf over muziek en aanverwante zaken voor verschillende media, zoals NU.nl en Gonzo (Circus).

Eén reactie op “Sounds Like(s) The Common Linnets – Lords of Chaos

  1. Cirt
    30 mei 2014

    Dit is op tjeerdvanerve herblogden reageerde:

    Mijn gedachte over The Common Linnets op Sounds Tilburg, aangevuld met een beetje Black Metal.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: