Nieuwlandstraat 33 => 013-5456021

Maarten Koehorst's Record Store

Sounds Like(s) The Netherlands – De Nationale zoveel, dl 3

Het is december. Tijd van lijstjes. De beste releases, de beste concerten, de beste take-away Chinees, de beste populist. U kunt het zo gek niet bedenken, of er wordt een lijstje van gemaakt. Voor Radio Mortale reden om haar luisteraars te vragen de vijf beste releases van eigen bodem in te sturen. Met het oog op The Sound Of 2010 op 28 december in Cul de Sac, alwaar Maarten en ik toch ook iets zullen moeten zeggen, hier een nationalistische blik op het muzikale jaar 2010.

Je zou het haast vergeten, maar Woost heeft dit jaar ook een prachtige plaat afgeleverd. Six Minutes South definieert meer dan ooit het eigen geluid van deze ex-Tilburgers. Daar waar voorheen – al dan niet terecht – de band voortdurend in een adem werd genoemd met andere bands, is dat op de vierde plaat duidelijker een eigen eigenwijze poprichting geworden – met het experiment in het subtiele – die enkel en alleen bij Woost hoort.

De opener van het Nederlandse indiepop jaar was Bettie Serveert met Pharmacy Of Love. De verjongingskuur van de band die in 2011 twintig wordt, maar nog net zo speels en gemeend klinkt op deze negende plaat als het gezelschap begin jaren ’90 deed. Gewoon weer rockende en noisy indiepop in de vorm van pakkende liedjes.

Qua songtitels niet de meest inspirerende band, maar de zes ‘Untitled’ tracks die Fine China Superbone neer zet op Make-Machine behoren tot de beste hoekige noisepostrock en mathrock de afgelopen jaren op de markt verschenen. Luid, energiek en direct met een welhaast mathematisch precisie. Stom weg genieten geblazen dus.

Net als de tweede plaat van Blaudzun, de Amersfoortse singersongwriter met de grote bril, Seadrift Soundmachine. Bezwerende americana met een duistere en melancholische rand met een betoverende inzet van strijkers. En als toetje op de dramatiek het prachtige nummer ‘Quiet German Girls’.

Niet echt verrassend maar wel weer verdomde goed is de nieuwe Peter Pan Speedrock. We Want Blood! gaat er volop, dendert door en rammelt de trommelvliezen op niet al te subtiele wijze los. Metalpunk, rock n roll, noem het wat je wilt. Hoe het ook zij, dit album is een stoomwals die elk obstakel op zijn weg hard het asfalt in duwt.

En dan heb je dus een lijst met een x aantal fantastische/briljante of gewoon goede releases uit 2010. Maar hoe verder je gaat met typen, hoe moeilijker het wordt er een einde aan te breien. Zo blijft Puin + Hoop ongenoemd, net als Tim Knol, The Mad Trist, Mr A Balladeer of de debuut ep van Nikoo en vast nog veeeeeeeel meer dat de aandacht wel verdient. Dat is niet omdat dit slechte releases zijn, maar omdat mij drie delen wel genoeg lijkt. En dat betekent keuzes. Een top zoveel, met een uitgesproken nummer één en twee en zeer veel nummers drie.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: